prosiła, żebym nie mówiła Marice, dopóki sama nie zobaczy prawdy. Książkio żałobie
O dwudziestej weszłam do sypialni mamy. Na łóżku leżał jej szary kardigan, ciężki od zapachu lawendy i ciepła, którego już nie było. W kieszeni znalazłam pierścionek z zielonym kamieniem. Pod łóżkiem czekała szara teczka z rozciągniętą gumką.
Mama wręczyła mi ją dzień przed wyjazdem do szpitala. Pamiętałam chłód jej palców i ból paznokci wbijających się w moją dłoń.
— Otwórz dopiero wtedy, gdy Marika będzie przy tobie — wyszeptała. — I zanim uwierzysz komukolwiek, przeczytaj wszystko.
Wróciłam do kuchni o dwudziestej
