zgrupowane, obraz, który początkowo wydawał się nieobecny, może nagle stać się rozpoznawalny.
Ukryta twarz nie musi być obrysowana w sposób ciągły. W rzeczywistości, nadanie jej pełnego konturu zazwyczaj znacznie ułatwiłoby rozwiązanie zagadki. Zamiast tego, iluzja może opierać się
na rozproszonych wizualnych
wskazówkach
które mózg ostatecznie łączy. Gałąź może sugerować jedną stronę nosa, inny ciemny znak może przypominać brew, a jaśniejszy obszar może sprawiać wrażenie skóry lub struktury twarzy. Pojedynczo żaden z tych elementów nie wygląda nietypowo. Ich znaczenie staje się oczywiste dopiero wtedy, gdy obserwator zaczyna traktować je jako elementy
