z siebie słowa. Wpatrywałem się w to, czując, jak serce zaczyna mi walić, gdy do świadomości dotarła przerażająca prawda. Powiedziałem Marze, żeby natychmiast się pakowała. Nie było czasu na dyskusje ani analizowanie sytuacji. Działaliśmy błyskawicznie – wrzucaliśmy rzeczy do toreb, nie składając ubrań, nie gasząc świateł, nawet nie próbując myśleć. Wsunąłem obudowę czujnika do kieszeni i wybiegliśmy na zewnątrz.
Noc wydawała się teraz inna. Mroczniejsza. Drzewa wokół domu zdawały się przybliżać, a cisza przestała być kojąca. Odchodząc, obejrzałem się raz jeszcze i – choć nie przyjrzałem się wystarczająco uważnie, by mieć pewność –
