nieporozumieniem.
Nawet teraz, wiele miesięcy później, to uczucie wciąż we mnie tkwi. Wchodząc do pomieszczenia, wciąż zerkam na sufit. Odłączam zegary, sprawdzam kratki wentylacyjne i zasłaniam wszystko, co wydaje mi się podejrzane. Mara żartuje, że stałem się paranoikiem, ale sama robi dokładnie to samo. Nie rezerwujemy już noclegów przez Airbnb.
Czasami wciąż zastanawiam się, czy część tych zdarzeń dałoby się jakoś racjonalnie wyjaśnić. A co, jeśli to rzeczywiście był jakiś nadajnik? Co, jeśli strach
sprawił, że dostrzegłam niebezpieczeństwo tam, gdzie go nie było? Przypominam sobie jednak migające światełko nad łóżkiem.
