uwagi na to, gdzie jestem. Wszystko wydawało się normalne. Spokojne.
Potem wróciłam do domu.
Wtedy to zauważyłam.
Na początku to było tylko przeczucie – słabe poczucie, że coś jest nie tak. Spojrzałam na swoją nogę, niczego się nie spodziewając. Ale zamiast tego je zobaczyłam.
Drobne, skupione kształty były przyklejone do całej mojej nogawki.
Dziesiątki.
Małe. Ciemne. Nieznane.
Na pierwszy rzut oka nie mogłem nawet pojąć, co widzę. Mój mózg próbował zaklasyfikować to jako ziemię, nasiona lub resztki roślin z mojego spaceru. Ale im dłużej patrzyłem, tym bardziej niepokojące się to stawało.
